Δύσκολα χρόνια εκείνα... Το άγρυπνο µάτι τού ασφαλίτη παραµόνευε σε κάθε γωνιά µε σκοπό να ανακαλύψει οποιαδήποτε δηµοκρατική δραστηριότητα, προερχόµενη είτε από µεµονωµένους πολίτες είτε από παρέες και κόµµατα είτε από οµάδες...
Οµάδες... Η λέξη «οµάδα» κάθε άλλο παρά εύηχη ήταν στα αυτιά των καθεστωτικών. Έφερνε µπελάδες στη χούντα και οι αξιωµατούχοι της έκαναν τα πάντα για να µην υφίσταται ούτε καν ως... έννοια. Οµάδες διαφόρων τύπων διαλύθηκαν. Έτσι, κατά τη διάρκεια της 7ετίας και οι ποδοσφαιρικές δεν γινόταν να εξαιρεθούν...
Μικροί, µεσαίοι, µεγάλοι σύλλογοι της εποχής «αγγίχτηκαν» από τη χούντα, διαλύθηκαν, συγχωνεύτηκαν, έπαψαν να υπάρχουν. Ο νόµος που επέβαλλε µε υπέρµετρο ζήλο ο τότε Γενικός Γραµµατέας Αθλητισµού,
Κώστας Ασλανίδης, επηρέασε ποδοσφαιρικά σωµατεία σε όλη την ελληνική επικράτεια, µε τη Βόρεια Ελλάδα να «µετράει» τις λιγότερες απώλειες.
Στόχος τού καθεστώτος ήταν η µείωση των σωµατείων και η δηµιουργία πρωταθλήµατος µε βάση τις πρωτεύουσες των νοµών. Βέβαια, πίσω από την... απλοποίηση του ποδοσφαιρικού χάρτη τής χώρας κρυβόταν και ο φόβος των δικτατόρων ότι κάποιες από τις ποδοσφαιρικές οµάδες χαρακτηρίζονταν από αριστερές πεποιθήσεις, οµάδες προερχόµενες από υποβαθµισµένες και φτωχικές περιοχές. Από κεί, δηλαδή, που ξεκινάει συνήθως η κάθε είδους αντίσταση.
Κανείς δεν είναι σε θέση να πει µε σιγουριά πόσες και ποιες οµάδες ποδοσφαίρου δια-λύθηκαν επί χούντας λόγω πεποιθήσεων. Το θέµα, όµως, είναι πως ήταν αρκετές και ο λόγος, για τους ανθρώπους που έζησαν από κοντά τα γεγονότα, δεν είναι αυτός που µετράει. Το γεγονός είναι αυτό που έχει σηµασία.
Ιστορικοί σύλλογοι «εξαφανίστηκαν» κατά τη διάρκεια της 7ετίας. Κάποιοι από αυτούς χάθηκαν για πάντα, οι περισσότεροι, όντες τότε πρωταγωνιστές στα πρωταθλήµατά τους, άρχισαν να παρακµάζουν και δεν ορθοπόδησαν ποτέ. Κάποιοι άλλοι, πάλι, τα κατάφεραν έστω κι έπειτα από πολλά χρόνια.